Francja

Taras powstał w miejscu zburzonej części nawy świątyni. Na samym szczycie skały stoi Église abbatiale (kościół opacki; msze św. codz. o 12.15, bezpł.). Świątynia ma romańskie nawy z XI i XII w. i późnogotyckie prezbiterium, a w podziemiach trzy krypty. Wieżę z iglicą na skrzyżowaniu naw zbudowano w XIX w.

Po zwiedzeniu kościoła przechodzi się do części klasztornej, uczepionej skał po północnej i wschodniej stronie, zwanej La Merveille. Część sal za prezbiterium z refektarzem na najwyższym poziomie wniesiono w latach 1211–1218, a krużganki i znajdujące się pod nimi pomieszczenia po 1218 r. Zwiedzanie rozpoczyna się od zajmujących najwyższy poziom gotyckich krużganków (cloître) z połowy XIII w. – to najpiękniejsza część klasztoru. Otaczają je dwa rzędy cienkich granitowych kolumienek, wspierających arkady z jasnego kamienia, ozdobione ciekawymi płaskorzeźbami.

Potem przechodzi się przez liczne puste pomieszczenia o sklepieniach wspartych na potężnych kolumnach i filarach. Najpiękniejsze z nich to refektarz oraz wielka sala rycerska o wymiarach 26 na 18 m.

Ogląda się także starodawną kolejkę linową – osobliwy wyciąg z XIX w., napędzany kieratem poruszanym przez więźniów. Podobne urządzenie istniało tu już w czasie budowy klasztoru i służyło do wciągania materiałów budowlanych. W czasie angielskiego oblężenia w czasie wojny stuletniej posłużyło do organizacji fortelu, dzięki któremu Anglicy mieli zamiar wedrzeć się do twierdzy. Jednak skaptowany przez nich sługa opactwa okazał się podwójnym agentem i wciągani pojedynczo żołnierzy wpadali na górze w pułapkę. Niektóre części klasztoru zwiedza się tylko z przewodnikiem, m.in. pochodzącą z epoki Karolingów podziemną Chapelle Notre-Dame-sous-Terre (kaplica Marii Panny).

Zwiedzanie w grupach z przewodnikiem (ok. 1 godz., w kilku językach) jest wliczone w cenę biletu – warto z niego skorzystać, bo w salach nie ma żadnych objaśnień, ponadto wchodzi się do kilku pomieszczeń niedostępnych dla indywidualnych zwiedzających.

W zabytkowych kamiennych domach przy Grand Rue działa kilka muzeów, ale większość z nich jest mała i zupełnie nieciekawa, a przy tym bardzo droga (7 € za osobę!). Warto przyjrzeć się potężnym obwarowaniom, wzniesionym w XIII–XV w., doskonale zachowanym szczególnie od strony wschodniej.

Spacerując w czasie odpływu po piasku wokół skały, trzeba wcześniej dowiedzieć się o godzinę najbliższego przypływu, bowiem nadchodzi on bardzo szybko! Ulotkę z porami pływów można otrzymać w informacji turystycznej.