Metz to miasto i gmina w północno-wschodniej Francji nad Mozelą, stolica regionu Lotaryngia i departamentu Moselle.

Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwały 119 594 osoby, a gęstość zaludnienia wynosiła 2852 osób/km² (wśród 2335 gmin Lotaryngii Metz plasuje się na 1. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 20.).

Stacja kolejowa Gare de Metz.

W miejscowym kościele katolickim znajduje się tablica upamiętniająca ks. Wojciecha Rogaczewskiego.

Jedna z największych atrakcji Francji, jakim jest to niezwykłe opactwo i miasteczko u jego stóp, zajmuje skalistą wyspę połączoną ze stałym lądem tylko wąską groblą. Wyniosłe wzgórze, zwieńczone romańsko-gotyckim klasztorem, którego iglica sięga aż 150 m ponad poziom morza, widać z odległości wielu kilometrów.

Co kilka godzin odpływ odsłania piaszczyste dno morza wokół klasztoru, cofając się o wiele kilometrów, a następnie woda gwałtownie się podnosi, zalewając opuszczone wcześniej tereny. Warto wiedzieć, że zatoka Saint-Michel to miejsce, gdzie oceaniczne pływy należą największych na świecie: różnica poziomu wody między przypływem a odpływem sięga 15 m!

Niestety, sława ma swoją cenę. Nie można tu liczyć na samotność nawet poza sezonem. Latem, mimo że w czasie odpływu otwierane są dodatkowe parkingi na dnie zatoki, bardzo często brakuje na nich miejsca i trzeba zostawić samochód w znacznej odległości od celu.

Według legendy początki opactwa sięgają VII w., kiedy to podczas modlitwy ukazał się biskupowi niedalekiego Avranches archanioł Michał. Na pamiątkę tego zdarzenia biskup Aubert wzniósł na wyspie niewielką kaplicę-oratorium. Za Karolingów zostało ono rozbudowane, stając się ważnym ośrodkiem pielgrzymkowym. Z czasem romańskie i gotyckie zabudowania z granitu wypełniły ciasno wyspę, przekształcając ją w niezdobytą twierdzę.

W czasie wojny stuletniej jej murów nie zdołali sforsować Anglicy, mimo długiego oblężenia. Opactwo przetrwało do czasów rewolucji francuskiej, gdy mnisi zostali z niego przepędzeni. Klasztor zamieniono na więzienie (istniało do 1874 r.). Potem było własnością państwa, a w 1969 r. powrócili do niego mnisi. W konsekwencji część pomieszczeń objęta klauzurą jest niedostępna dla zwiedzających.

Słynne benedyktyńskie Abbaye du Mont-Saint-Michel (opactwo; tel. 0233898000; codz.: V–VIII 9.00–19.00, IX–IV 9.30–18.00; 8 €, ulgowy 5 €, dostępne ulotki informacyjne w jęz. polskim) wznosi się na wysokiej na 78 m skale. Zwiedzanie rozpoczyna się od wielkiego tarasu przed kościołem, skąd rozciąga się wspaniały widok na zatokę.

Caen (199,5 tys. mieszkańców), stolica departamentu Calvados i zarazem jedno z najważniejszych miast Normandii, bardzo ucierpiało w wyniku ciężkich walk latem 1944 r. Znaczna część zabudowy legła w gruzach. Mimo to warto tu przyjechać ze względu na zabytki, które przetrwały wojnę, a także ciekawe muzea.

Caen może też być bazą wypadową do zwiedzania normandzkich plaż, sławnych dzięki wielkiej operacji desantowej 6 VI 1944 r.

Caen zostało założone przez Wilhelma Zdobywcę w drugiej połowie XI w. jako jego najważniejsza rezydencja z zamkiem. Wraz ze swą żoną Matyldą, córką hrabiego Flandrii, ufundował dwa (męskie i żeńskie) opactwa, które do dziś są ozdobą miasta.

Podczas wojny stuletniej dwukrotnie (w 1346 i 1417 r.) Caen było zdobyte i zniszczone przez Anglików, by w 1450 r. powrócić do Francji. Rozkwit ośrodka nastąpił w XVI w. i był związany z francuskimi wyprawami dalekomorskimi do Ameryki i Afryki.

W okresie wojen religijnych znalazło się tu wielu protestantów i z tego powodu Caen znacznie ucierpiało. W czasie rewolucji w latach 1789–1799 było ośrodkiem żyrondystów, sprzeciwiających się terrorowi jakobinów. Podczas II wojny światowej poniosło duże straty w wyniku zaciętych walk pomiędzy wojskami hitlerowskimi a aliantami. Choć według planów miało być zajęte zaraz po inwazji 6 VI 1944 r. przez oddziały kanadyjskie, zostało ostatecznie zdobyte dopiero z początkiem lipca.

Zniszczone miasto po wojnie odbudowano.

Dziś, dzięki kanałowi przekopanemu wzdłuż rzeki Orne, jest sporym morskim portem – pływają stąd nawet promy do angielskiego Portsmouth.

Francja jest interesującym miejscem przez cały rok. Jednak najwięcej turystów zjeżdża się tu latem. W nadmorskich miejscowościach wypoczynkowych tłoczno zaczyna się już w maju. Jesień jest łagodna, ale popołudnia są zbyt chłodne na opalanie, nawet na Lazurowym Wybrzeżu. Zimą wielu amatorów nart przyjeżdża w Alpy, Pireneje i na inne tereny górskie. W okresie świąt Bożego Narodzenia, Sylwestra i ferii zimowych kwitnie turystyka zimowa, przez co mogą się pojawić pewne problemy ze znalezieniem noclegu. W Paryżu przez całą zimę odbywają się imprezy kulturalne. W lipcu i sierpniu dni są zazwyczaj ciepłe, a na południu upalne, więc tłumy turystów tłoczą się na plażach, w nadmorskich uzdrowiskach i na kempingach. W małych miasteczkach w niedziele i święta państwowe prawie wszystkie sklepy i niektóre restauracje są zamknięte. Ograniczony lub wstrzymany jest transport publiczny. Nieczynne mogą być również sklepy spożywcze, z wyjątkiem otwartej rano piekarni.

Od 2002 r. we Francji płaci się wspólną walutą Euro. Banki z napisem changewymieniają walutę i z regóły pobierają najnizszą prowizję.
Karty płatnicze są powszechnie akceptowane.

Francja to kraj doskonały pod względem turystycznym niemal w każdym calu. Najlepiej świadczą o tym statystyki - każdego roku przybywa do niej ok. 77 mln turystów z całego świata, co znaczy że jest najchętniej odwiedzanym miejscem na świecie. Trudno się temu dziwić, skoro Francja zawsze odgrywała znaczącą rolę w dziejach światowej historii i kultury. Można by rzec, że w znacznym stopniu swoją atrakcyjność turystyczną zawdzięcza położeniu geograficznemu - między kanałem La Manche, Atlantykiem, Pirenejami, Morzem Śródziemnym, Alpami i Renem. Granice tego państwa obejmują mozaikę najróżniejszych regionów. Bretania i Normandia przyciągną amatorów spokoju i wiejskiej sielanki. Tam odnajdziemy chaty kryte strzechą, będziemy mogli skosztować niepowtarzalnego smaku miejscowego jabłecznika , a przede wszystkim poznać ludność autochtoniczną szczycącą się tradycją sięgającą tysięcy lat. Surowy pejzaż Bretanii, smaganej wiatrem musi nieść wspomnienie jej celtyckich korzeni. Archeologowie i miłośnicy starożytności nie będą nudzić się penetrując intrygujące pola megalitów. Sympatycy sportów zimowych z pewnością wspaniale odpoczną we francuskich Alpach, gdzie położony jest najwyższy szczyt Europy Mont Blanc (4807m n.p.m) - obowiązkowy cel wspinaczki każdego alpinisty. Lazurowe Wybrzeże oferujące setki kilometrów plaż i ciepłe morze, przyciąga swą sławą tysiące turystów spragnionych towarzystwa światowych gwiazd i polityków. Popularność tego regionu rozsławiana była przez samego Luisa de Funes’a bohatera przygód nieśmiertelnego “Żandarma z Saint Tropez” a regularnie podtrzymywana przez gwiazdy filmowe przybywające na Międzynarodowy Festiwal Filmowy do Cannes. Amatorów romantycznych zameczków i ogrodów Tureni zapraszamy do Doliny Loary, która może pochwalić się skupiskiem perełek architektury francuskiej. Słoneczne regiony południa z pewnością będą rozkoszować nasze zmysły paletą barw jaką odznacza się tamtejszy krajobraz - znajdziemy tu czerwienie, żółcie i brązy skąpane w słońcu. Urocze miasteczka Langwedocji pięknieją w oczach, mając w sąsiedztwie zielone pasma Pirenejów przy granicy z Hiszpanią. Wreszcie nie można pominąć najważniejszego miasta Francji- Paryża. Stolicy dziedzictwa kulturowego, światowej mody, unikalnej kuchni. Paryż to wspaniałe, kosmopolityczne miasto, które od setek lat przyciągało artystów, pisarzy, kompozytorów i filozofów. To tam, na Montmartre próbują rozwinąć swe skrzydła początkujący malarze, a na Sorbonie kształcą się światowi intelektualiści. Wreszcie to właśnie Paryż kojarzy się z elegancją, niepowtarzalnym klimatem i bohemą artystyczną. To Wieża Eiffla jest jednym z najczęściej fotografowanych zabytków świata. O bogactwie tego kraju można by się rozwodzić bez końca, bo wydaje się, że jest kopalnią najróżniejszych diamentów, są nimi: historyczne miasta, piękne krajobrazy, kuchnia będąca niebem dla podniebienia , znakomite wina, jak również przyjemny klimat, piękne plaże i rewelacyjne warunki do uprawiania sportów.

Trudno sobie wyobrazić dzisiaj Paryż bez wieży Eifla. Niemniej jednak, jeszcze w trakcie jej budowy towarzyszyły wznoszeniu tej konstrukcji protesty. Paryżanie uważali wielką, stalową konstrukcję za szkaradną, sądzili, że zeszpeci Paryż. Nie przypuszczali wtedy, że już niedługo dzieło Eifla znajdzie się na wszystkich pocztówkach z ich miasta.
Francja znana jest z dobrych serów i win. Ilość win jest trudna do ustalenia, liczba gatunków sera znana jest dobrze dzięki Charlesowi de Gaullowi, który powiedział, iż trudno rządzić narodem, który ma 365 gatunków sera.
Rzadziej poruszanym przez przewodników francuskich tematem jest stan higieny na francuskich dworach. Patrząc na wspaniałości Wersalu wielu z nas zazdrości królowi, dworzankom, ówczesnym szlachcicom… Ukłucie zazdrości będzie jednak mniejsze, jeśli wyobrazimy sobie bukiet zapachów siedemnastowiecznego dworu królewskiego. Nie był on zbyt przyjemny - pałac nie posiadał kanalizacji. Najpopularniejszą latryną w tej królewskiej siedzibie był zazwyczaj… kominek. Nic dziwnego, że Henryk Walezy pierwszą toaletę w życiu zobaczył na Wawelu, po przyjeździe do Polski.
Sami dworzanie także nie roztaczali raczej wokół siebie zbyt interesującej aury. W tamtych czasach w wyższych sferach uważano, że kąpiel jest szkodliwa i raczej należy jej unikać. Środkiem zastępującym wodę i mydło były perfumy. Niemniej jednak to nie nie wystraczało. Dowodem mogą być używane przez wytworne modnisie osiemnastowieczne złote, maleńkie młoteczki. Służyły one do eleganckiego i wytwornego tępienia… pcheł.